|
Getting your Trinity Audio player ready…
|
Trabant P50, nazywany również Trabantem 500, był pierwszym seryjnie produkowanym modelem z rodziny Trabantów. Jego produkcja rozpoczęła się pod koniec 1957 roku w zakładach w Zwickau w Niemieckiej Republice Demokratycznej, a produkcja seryjna ruszyła w 1958 roku. Model ten zastąpił przestarzałego AWZ P70 i stał się początkiem jednej z najbardziej rozpoznawalnych marek samochodowych Europy Wschodniej. Do zakończenia produkcji w 1962 roku powstało około 131,5 tysiąca egzemplarzy wszystkich wersji nadwoziowych.
Nazwa „Trabant” oznacza po niemiecku „satelitę”. Została wybrana w okresie, gdy świat żył sukcesem radzieckiego Sputnika 1, pierwszego sztucznego satelity Ziemi wystrzelonego w październiku 1957 roku. Był to charakterystyczny przykład tego, jak wydarzenia polityczne i technologiczne wpływały na nazewnictwo produktów w krajach bloku wschodniego.
Pod względem konstrukcyjnym Trabant P50 był samochodem nowoczesnym jak na drugą połowę lat 50. Napędzał go umieszczony z przodu, poprzecznie montowany, dwucylindrowy silnik dwusuwowy o pojemności 499 cm³. Napęd był przekazywany na przednie koła za pośrednictwem czterobiegowej skrzyni biegów. W czasach, gdy wiele małych samochodów nadal korzystało z napędu na tylną oś, takie rozwiązanie należało do stosunkowo nowoczesnych.
Silnik rozwijano w trakcie produkcji. Najwcześniejsze egzemplarze osiągały moc około 18 KM, natomiast późniejsze odmiany P50/1 i P50/2 rozwijały około 20 KM. Prędkość maksymalna wynosiła od około 90 do 100 km/h, w zależności od wersji i zastosowanego przełożenia. Jak każdy silnik dwusuwowy wymagał stosowania mieszanki benzyny z olejem, co było charakterystyczną cechą samochodów z tamtego okresu.
Jedną z najbardziej charakterystycznych cech Trabanta P50 było nadwozie wykonane z elementów z duroplastu. Nie był to jednak samochód „z plastiku” w dosłownym znaczeniu. Konstrukcję nośną stanowił stalowy szkielet, natomiast z duroplastu wykonywano zewnętrzne panele karoserii. Materiał ten powstawał z żywicy fenolowej wzmacnianej włóknami bawełnianymi pochodzącymi z odpadów przemysłu tekstylnego. Rozwiązanie wynikało przede wszystkim z niedoborów blach stalowych w gospodarce NRD, ale okazało się trwałe i odporne na korozję.
Początkowo oferowano dwudrzwiową limuzynę, a od 1960 roku do sprzedaży trafiło również praktyczne kombi, określane jako Universal. Powstały także niewielkie serie wersji dostawczej oraz odmiany Camping z dużym materiałowym dachem i składanymi siedzeniami. Nadwozia kombi były montowane w zakładach Karosseriewerk Meerane, a następnie kompletowane w Zwickau.
Trabant P50 był samochodem niewielkim. Miał około 3,36 metra długości i ważył około 620–660 kilogramów. Dzięki niewielkiej masie nawet stosunkowo słaby silnik zapewniał osiągi wystarczające do codziennej jazdy po drogach tamtych czasów. Samochód wyróżniał się również prostą budową mechaniczną, co ułatwiało naprawy i obsługę.
W 1962 roku model P50 został zastąpiony przez Trabanta 600, który zachował niemal identyczne nadwozie, ale otrzymał powiększony do 594 cm³ silnik. Już dwa lata później zadebiutował Trabant 601, który stał się najbardziej znaną odmianą tej rodziny i był produkowany aż do 1990 roku. W efekcie P50 pozostaje dziś najrzadszym z seryjnych Trabantów i jest szczególnie ceniony przez kolekcjonerów jako model, od którego rozpoczęła się historia tej marki.
Mamy nadzieję, że artykuł okazał się dla Ciebie wartościowy i znalazłeś/-aś w nim coś przydatnego. Zajrzyj do nas ponownie – regularnie publikujemy nowe treści, które mogą Cię zainteresować. Jeśli chcesz pomóc nam rozwijać ten projekt, podziel się linkiem, wspomnij o nas znajomym albo po prostu wróć – każda forma wsparcia wiele dla nas znaczy.