|
Getting your Trinity Audio player ready…
|
Na początku XXI wieku marka Smart kojarzyła się przede wszystkim z niewielkim modelem Fortwo, stworzonym z myślą o poruszaniu się po zatłoczonych miastach. Producent postanowił jednak pójść o krok dalej i pokazać, że potrafi zbudować samochód dostarczający prawdziwej przyjemności z jazdy. Efektem tych prac był Smart Roadster, który zadebiutował w 2003 roku. Był to niewielki, lekki samochód sportowy z centralnie umieszczonym silnikiem i napędem na tylne koła.
Za projekt odpowiadał zespół marki Smart należącej wówczas do koncernu DaimlerChrysler. Konstrukcja powstała na zupełnie nowej platformie opracowanej specjalnie dla tego modelu. Samochód wyróżniał się bardzo niską masą własną wynoszącą około 790–840 kg, w zależności od wersji wyposażenia. Dzięki temu nawet stosunkowo niewielki silnik zapewniał osiągi pozwalające czerpać dużą satysfakcję z jazdy.
Stylistyka Roadstera do dziś wygląda charakterystycznie i trudno pomylić go z innym samochodem. Krótkie zwisy nadwozia, szeroko rozstawione koła, niewielka wysokość oraz charakterystyczna srebrna klatka bezpieczeństwa Tridion sprawiają, że mimo niewielkich rozmiarów auto wygląda bardzo sportowo. W sprzedaży pojawiły się dwie podstawowe odmiany nadwozia. Pierwsza to klasyczny Roadster z niewielkim bagażnikiem z tyłu, natomiast druga nosiła nazwę Roadster Coupé i wyróżniała się przeszkloną tylną częścią nadwozia oraz większą przestrzenią bagażową.
Pod maską wszystkich wersji pracował trzycylindrowy silnik benzynowy o pojemności 698 cm³ z turbodoładowaniem. W zależności od odmiany rozwijał moc od 61 do 82 KM. Najmocniejsza seryjna wersja Brabus oferowała 101 KM. Choć liczby te nie robią dziś dużego wrażenia, w praktyce samochód był bardzo dynamiczny dzięki niewielkiej masie. Wersja o mocy 82 KM przyspieszała od 0 do 100 km/h w około 10 sekund, natomiast Brabus potrzebował na ten sam sprint niespełna 10 sekund, osiągając prędkość maksymalną około 190 km/h.
Silnik współpracował z sześciobiegową zautomatyzowaną skrzynią biegów Softouch lub Softip. Było to rozwiązanie dość nietypowe, ponieważ nie stosowano klasycznej skrzyni automatycznej ani tradycyjnej manualnej. Kierowca mógł zmieniać biegi ręcznie lub pozostawić ich dobór elektronice. Jednym z najczęściej krytykowanych elementów Roadstera była właśnie praca tej przekładni, która zmieniała biegi wolniej niż klasyczne skrzynie manualne.
Jedną z największych zalet Smarta Roadstera jest sposób prowadzenia. Samochód ma centralnie umieszczony silnik, napęd na tylne koła i bardzo dobrze rozłożoną masę. Dzięki temu prowadzi się niezwykle pewnie, a niewielkie gabaryty sprawiają, że doskonale odnajduje się zarówno na krętych drogach, jak i w ruchu miejskim. Wielu kierowców porównywało jego charakter do znacznie droższych lekkich samochodów sportowych, podkreślając przede wszystkim zwinność i precyzję prowadzenia.
Nie oznacza to jednak, że Roadster był samochodem pozbawionym wad. Największym problemem okazała się szczelność nadwozia. Wielu użytkowników zgłaszało przecieki wody do wnętrza, szczególnie w egzemplarzach z demontowanym lub materiałowym dachem. Zdarzały się także problemy z elektroniką oraz wspomnianą skrzynią biegów. W kolejnych latach producent wprowadzał poprawki serwisowe, jednak opinia o problemach z przeciekającym dachem pozostała z tym modelem na długo.
Wnętrze zaprojektowano w charakterystycznym dla marki Smart stylu. Kabina jest niewielka, ale ergonomiczna. Kierowca siedzi bardzo nisko, a przed oczami ma prosty zestaw wskaźników oraz dodatkowe zegary umieszczone na szczycie deski rozdzielczej, pokazujące między innymi ciśnienie doładowania i temperaturę. Materiały wykończeniowe nie należą do luksusowych, ale jakość montażu stoi na przyzwoitym poziomie.
Produkcja Smarta Roadstera trwała stosunkowo krótko. Model był wytwarzany od 2003 do 2005 roku w zakładach we Francji. Powstało około 43 tysięcy egzemplarzy wszystkich odmian. Pomimo dużego zainteresowania klientów samochód okazał się nieopłacalny dla producenta. Wysokie koszty produkcji oraz wydatki związane z naprawami gwarancyjnymi sprawiły, że Daimler zdecydował o zakończeniu projektu.
Dziś Smart Roadster cieszy się rosnącym zainteresowaniem kolekcjonerów i miłośników nietypowych samochodów. Jest jednym z nielicznych niewielkich roadsterów z centralnie umieszczonym silnikiem, tylnym napędem i bardzo niską masą własną. Wiele egzemplarzy zachowało się w dobrym stanie, a dostępność części mechanicznych nadal jest stosunkowo dobra dzięki pokrewieństwu z innymi modelami Smarta. Najbardziej poszukiwane są wersje Brabus oraz dobrze utrzymane egzemplarze z niewielkim przebiegiem.
Patrząc z dzisiejszej perspektywy, Smart Roadster był odważnym projektem, który wyprzedził swoje czasy. Nie stał się rynkowym sukcesem, ale zdobył grono wiernych sympatyków. Dla wielu kierowców jest przykładem samochodu, który pokazuje, że do dobrej zabawy za kierownicą nie potrzeba dużego silnika ani wysokiej mocy – wystarczy lekka konstrukcja, przemyślane podwozie i napęd na tylne koła.
Mamy nadzieję, że artykuł okazał się dla Ciebie wartościowy i znalazłeś/-aś w nim coś przydatnego. Zajrzyj do nas ponownie – regularnie publikujemy nowe treści, które mogą Cię zainteresować. Jeśli chcesz pomóc nam rozwijać ten projekt, podziel się linkiem, wspomnij o nas znajomym albo po prostu wróć – każda forma wsparcia wiele dla nas znaczy.