|
Getting your Trinity Audio player ready…
|
Lancia Montecarlo była produkowana w latach 1975–1978 oraz 1980–1981. Samochód powstał w okresie, gdy Lancia należała już do koncernu Fiat, ale jego historia zaczęła się od projektu przygotowywanego przez studio Pininfarina jako następca Fiata 124 Sport Coupé. Ostatecznie Fiat wybrał inny kierunek rozwoju, natomiast projekt oznaczony początkowo jako X1/8, a później X1/20, trafił do Lancii. Samochód został zaprezentowany podczas salonu samochodowego w Genewie w 1975 roku jako Lancia Beta Montecarlo.
Montecarlo wyróżniała się na tle większości samochodów Lancii. Był to niewielki dwuosobowy samochód sportowy z silnikiem umieszczonym centralnie, przed tylną osią, oraz napędem na tylne koła. Takie rozwiązanie spotykano zwykle w znacznie droższych konstrukcjach. Za stylistykę odpowiadał Paolo Martin z Pininfariny, a charakterystycznymi elementami nadwozia były klinowata sylwetka, szerokie tylne błotniki oraz boczne „żebra” prowadzące od dachu do tylnej części samochodu. Co istotne, Montecarlo była jednym z pierwszych samochodów opracowanych i produkowanych niemal w całości przez Pininfarinę, a nie jedynie stylizowanych przez to studio.
Pod względem technicznym samochód korzystał z dwulitrowego, czterocylindrowego silnika DOHC z rodziny Lampredi. W europejskich wersjach jednostka rozwijała około 120 KM i współpracowała z pięciobiegową skrzynią manualną. Dzięki niewielkiej masie własnej wynoszącej około jednej tony oraz centralnemu położeniu silnika Montecarlo oferowała bardzo dobre prowadzenie i korzystny rozkład masy. Osiągi nie były porównywalne z egzotycznymi supersamochodami, ale samochód zdobył uznanie za właściwości jezdne i precyzję prowadzenia.
Pierwsza seria produkowana była w latach 1975–1978 pod nazwą Lancia Beta Montecarlo. W 1979 roku produkcję czasowo wstrzymano, między innymi w celu rozwiązania problemów związanych z układem hamulcowym. Po modernizacji samochód wrócił na rynek jako druga seria, produkowana w latach 1980–1981. Wówczas z nazwy zniknęło oznaczenie „Beta”, a model funkcjonował już po prostu jako Lancia Montecarlo. Zmiany objęły między innymi wygląd przedniej części nadwozia, wyposażenie wnętrza oraz pewne modyfikacje techniczne silnika i hamulców.
Samochód oferowano w dwóch podstawowych odmianach nadwoziowych. Pierwszą było klasyczne coupé z zamkniętym dachem. Drugą stanowiła wersja Spider, która w rzeczywistości była odmianą typu targa z dużym składanym materiałowym panelem dachowym. Na rynku amerykańskim model sprzedawano pod nazwą Lancia Scorpion, ponieważ nazwa Monte Carlo była już zastrzeżona przez Chevroleta. Wersja amerykańska otrzymała mniejszy silnik o pojemności 1,8 litra oraz liczne modyfikacje wynikające z lokalnych przepisów dotyczących bezpieczeństwa i emisji spalin.
Znaczenie Montecarlo wykraczało poza sam model drogowy. Konstrukcja stała się podstawą dla wyczynowych samochodów wyścigowych Grupy 5, znanych jako Lancia Beta Montecarlo Turbo. Te maszyny odnosiły sukcesy w mistrzostwach świata samochodów sportowych pod koniec lat siedemdziesiątych i na początku osiemdziesiątych. Jeszcze większe znaczenie miała jednak ewolucja konstrukcji prowadząca do powstania modelu Lancia 037. Samochód rajdowy wykorzystał centralną część nadwozia Montecarlo i stał się ostatnim autem z napędem na tył, które zdobyło tytuł rajdowego mistrza świata producentów w sezonie 1983.
Łączna produkcja wszystkich wersji Montecarlo wyniosła około 7800 egzemplarzy. Był to więc samochód stosunkowo rzadki już w momencie zakończenia produkcji. Obecnie model należy do poszukiwanych klasyków włoskiej motoryzacji. Łączy atrakcyjną stylistykę Pininfariny, nietypowy układ z centralnie umieszczonym silnikiem oraz bezpośredni związek z jednymi z najbardziej znanych sportowych i rajdowych konstrukcji Lancii.
Mamy nadzieję, że artykuł okazał się dla Ciebie wartościowy i znalazłeś/-aś w nim coś przydatnego. Zajrzyj do nas ponownie – regularnie publikujemy nowe treści, które mogą Cię zainteresować. Jeśli chcesz pomóc nam rozwijać ten projekt, podziel się linkiem, wspomnij o nas znajomym albo po prostu wróć – każda forma wsparcia wiele dla nas znaczy.