|
Getting your Trinity Audio player ready…
|
Lokomotywy parowe serii Pm3 były w Polsce powojennym oznaczeniem niemieckich parowozów pospiesznych DRG serii 03.10, zaprojektowanych pod koniec lat 30. XX wieku jako nowoczesne maszyny do prowadzenia szybkich pociągów pasażerskich. Konstrukcja ta powstała w ramach programu standaryzacji lokomotyw prowadzonych przez Deutsche Reichsbahn Gesellschaft, którego celem było uproszczenie produkcji i eksploatacji, a jednocześnie osiąganie wysokich parametrów technicznych.
Parowozy tego typu miały układ osi 2’C1’, typowy dla lokomotyw pospiesznych, zapewniający dobrą stabilność przy dużych prędkościach. Zastosowano w nich trzycylindrowy silnik parowy, który w porównaniu z układem dwucylindrowym zapewniał bardziej równomierny bieg i lepsze wykorzystanie mocy. Kocioł pracował pod ciśnieniem 1,6 MPa, a duże koła napędowe o średnicy około 2000 mm sprzyjały jeździe z wysoką prędkością. Maksymalna prędkość konstrukcyjna wynosiła 150 km/h, choć w czasie wojny została ograniczona do 140 km/h.
Cechą wyróżniającą lokomotywy serii 03.10, a tym samym polskie Pm3, była opływowa otulina nad kotłem i zespołem cylindrów. Był to efekt prowadzonych wcześniej badań aerodynamicznych, które miały na celu zmniejszenie oporu powietrza i poprawę ekonomiki jazdy przy dużych prędkościach. W praktyce osłony te okazały się kłopotliwe w utrzymaniu i po wojnie często je usuwano, zwłaszcza w warunkach odbudowy i uproszczonej obsługi technicznej.
Lokomotywy te wyposażano w nowoczesne, jak na swoje czasy, urządzenia hamulcowe. Stosowano hamulce systemu Knorra z zaworem rozrządczym umożliwiającym dostosowanie charakterystyki hamowania do prędkości pociągu. Uzupełnieniem były urządzenia systemu Indusi, zwiększające bezpieczeństwo ruchu poprzez kontrolę czuwania maszynisty i reagowanie na sygnały. Parowozy współpracowały z tendrami o dużej pojemności, mieszczącymi około 34 m³ wody i 10 ton węgla, co pozwalało na pokonywanie długich odcinków bez częstych postojów.
Po II wojnie światowej dziewięć lokomotyw tego typu trafiło na stan Polskich Kolei Państwowych i otrzymało oznaczenie serii Pm3. Były one wykorzystywane głównie do prowadzenia pociągów pospiesznych na ważnych trasach w północnej i zachodniej części kraju. Choć charakteryzowały się dobrymi osiągami, ich skomplikowana konstrukcja oraz wysokie koszty utrzymania sprawiły, że w warunkach powojennej eksploatacji nie były szczególnie długowieczne. W latach 60. zostały stopniowo wycofane z ruchu, ustępując miejsca prostszym parowozom oraz trakcji spalinowej i elektrycznej.
Podstawowe dane taktyczno-techniczne
Układ osi
- 2’C1’ – dwie osie toczne w wózku z przodu, w środku trzy osie napędne połączone z silnikiem parowym, a z tyłu jedna oś toczna, również w wózku
Wymiary
- Długość (mm) – 15 100
- Długość z tendrem (mm) – 23 905
- Wysokość (mm) – 4 500
- Rozstaw osi skrajnych (mm) – 20 225
Masa
- Masa służbowa (t) – 179,1
Silnik
- Moc maksymalna (KM) – 1 800 – 2 000
Osiągi
- Prędkość maksymalna (km/h) – 150
Mamy nadzieję, że artykuł okazał się dla Ciebie wartościowy i znalazłeś/-aś w nim coś przydatnego. Zajrzyj do nas ponownie – regularnie publikujemy nowe treści, które mogą Cię zainteresować. Jeśli chcesz pomóc nam rozwijać ten projekt, podziel się linkiem, wspomnij o nas znajomym albo po prostu wróć – każda forma wsparcia wiele dla nas znaczy.